Son yıllarda “Türklük” kavramı üzerine çok konuşuyoruz. Kimi zaman siyasetin dilinde, kimi zaman sosyal medyanın sert tartışmalarında, kimi zaman da günlük hayatın içinde karşımıza çıkıyor. Fakat ne zaman bu konu açılsa, aklıma önce çocukluğum geliyor.

Bayram sabahları erkenden kalkılan evler, kapısı çalındığında tanıdık tanımadık herkese ikram edilen şekerler, askere giden bir gencin ardından edilen dualar, düğünde halaya duran insanlar, cenazede omuz omuza verilen destek… İşte bana göre Türklük, önce bu ortak yaşam kültürüdür.

Türk olmak yalnızca bir nüfus cüzdanında yazan ifade değildir. Aynı zamanda tarihini bilmek, kültürüne sahip çıkmak, dilini özenle kullanmak ve yaşadığı topraklara karşı sorumluluk hissetmektir. Çünkü bir milleti ayakta tutan yalnızca sınırları değil; ortak hafızası, ortak değerleri ve geleceğe dair ortak hayalleridir.

Elbette tarihimiz gurur duyulacak sayısız başarıyla dolu. Malazgirt’ten Çanakkale’ye, Kurtuluş Savaşı’ndan Cumhuriyet’in kuruluşuna kadar nice fedakârlıklarla bugünlere gelindi. Bu miras, övünmek için olduğu kadar sorumluluk almak için de önemlidir. Atalarımızın emanet ettiği değerlere sahip çıkmanın yolu, sadece geçmişi anlatmak değil; bugünü daha iyi yaşamak ve yarını daha sağlam inşa etmektir.

Ancak Türklüğü sadece geçmişte yaşanan kahramanlıklarla sınırlamak da doğru olmaz. Bugün bir öğretmenin öğrencisini en iyi şekilde yetiştirmesi, bir doktorun hastasına vicdanla yaklaşması, bir çiftçinin toprağını üretmeye devam etmesi, bir işçinin emeğini dürüstçe ortaya koyması da bu ülkeye hizmettir. Vatan sevgisi bazen cephede gösterilen cesaret kadar, günlük hayatta yapılan dürüst işlerde de kendini gösterir.

Ne yazık ki günümüzde insanlar birbirini dinlemek yerine etiketlemeyi tercih ediyor. Oysa ortak değerlerimiz ayrışmak için değil, birleşmek içindir. Farklı düşüncelere sahip olabiliriz, farklı hayatlar yaşayabiliriz. Ama aynı bayrağın altında, aynı ülkenin geleceği için iyi niyetle çalışabiliyorsak, en büyük ortak paydamız budur.

Türklük bana göre öfke değil, özgüvendir. Başkalarını küçümsemek değil, kendi değerlerini bilerek saygılı olabilmektir. Sadece geçmişle övünmek değil, gelecek nesillere daha güçlü bir ülke bırakabilmektir.

Sonuçta bir milleti güçlü yapan yalnızca tarihi değildir. Birbirine güvenen insanları, çalışkan gençleri, üretken insanları, adaleti, vicdanı ve birlik duygusudur. Eğer bu değerleri yaşatabiliyorsak, Türklüğü de en doğru şekilde yaşatıyoruz demektir.

Çünkü Türklük, sadece bir kimlik değil; ortak bir geçmişi, ortak bir kültürü ve ortak bir geleceği paylaşma sorumluluğudur.